ยามที่แม่สั่งสอนพร่ำวอนลูก....เรื่องผิดถูกลูกก็ว่าแม่จู้จี้
ต่อเมื่อลูกเติบใหญ่จึงได้ดี......เพราะคำที่แม่พูดไว้ไม่ผิดคำ
เมื่อยังเด็กลูกไม่เห็นคุณค่าแม่....เป็นบาปแท้ที่ลูกเถียงแม่เช้าค่ำ
ลูกกระทำความผิดนี้ประจำ.....ขอกล่าวคำขอโทษโปรดอภัย
ยามที่ลูกประสบกับความทุกข์...หันไปที่ใดไม่มีคนเข้าใจ
แต่ก็ยังมีไอแห่งความอบอุ่น...จากบุคคลคนหนึ่งเสมอมา
บุคคลท่านนั้นก็คือแม่.....แม่ผู้เข้าใจในตัวลูก
ทำให้ลูกคนนี้มีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป....ในโลก
เมื่อรู้ว่าตัวเธอนั้นตั้งท้อง......เฝ้าประคองด้วยใจที่มุ่งหวัง
สิ่งที่ชอบเผ็ดร้อนเธอระวัง......เพื่อปกกันลูกน้อยจะกระเทือน
...แม้ไม่รู้ว่าจะชายหรือหญิง.....เธอประวิงเฝ้านับครบวันเคลื่อน
แม้จะเจ็บจะกลัวตัดทั้งปวง.....เธอปลื้มทรวง.....เสียงแว้..แรกเริ่มดัง
เริ่มตั้งไข่...ใจพองประคองลูก....ความพันผูกแนบแน่นสุดขานไข
เริ่มหัดเดินหัดพูดแม่สุขใจ...ก้าวแรกได้ให้ลูก..ด้วยผูกพัน
...แม่เป็นครูคนแรกของชีวิต....ชี้ถูกผิดให้ลูกรู้ด้วยความฝัน
เติบโตใหญ่รวยจนไม่สำคัญ....ขอลูกฉันเป็นคนดีของสังคม
มาวันนี้แม่เริ่มแก่..ชะแรล้า แม่มองหาลูกทุกคน...อยู่ที่ไหน
จากอกแม่..ลืมแม่ไม่หวงใย.....ถึงเศร้าใจ...แต่แม่ไม่โกรธเคือง
...ถ้าใครยังมีแม่ขอเชิญเถิด.....กราบเท้าเทิดบาทแม่ประเสริฐเหลือ
กตัญญูรู้คุณบุญคุ้มตัว....แม้สิ่งชั่วต้องแพ้พ่าย...กตเวทิตาคุณ
ถึงวันแม่อีกแล้ว...เราในฐานะกุลบุตรกุลธิดาควรที่จะทำความดีเทิดทูนพระคุณของท่านที่ให้ชีวิตเราเกิดมาและท่านยังเป็นกัลยาณมิตรคนแรกในโลกใบนี้ของเรา เราต้องปฏิบัติแทนพระคุณท่านที่ให้เราได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนาเพื่อที่จะได้สร้างบุญสร้างกุศล
ขอเชิญทุกท่านอธิษฐานจิตร่วมกันขอให้บุญกุศลใดที่พวกเราได้เคยสร้างสมมาตั้งแต่อดีตชาติจนถึงปัจจุบันวันนี้ ..ส่งผลให้คุณแม่ทุกๆ ท่าน มีแต่ความสุขกายสบายใจ และพึงเจริญในธรรมสำเร็จผลเป็นคุณอนันต์แก่คุณแม่ทุกๆ ท่านเทอญ
ชวนคิด..ชวนคิด
มาตาปิตุอุปัฏฐานัง
เราได้พึ่งพ่อแม่มาแต่ต้น
จึงผ่านพ้นเภทภัยไม่ถลำ
พระคุณท่านทั้งหมดจงจดจำ
แล้วคิดทำตอบแทนจึงแสนดี
เราเติบใหญ่สองท่านสังขารแย่
ร่างกายแก่อ่อนล้าเราอย่าหนี
อยู่กับท่านเลี้ยงดูให้อยู่ดี
ยามท่านมีไข้ป่วยยช่วยเยียวยา
หน้าที่ของลูก..มิใช่มีเฉพาะตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น ทางพุทธศานากำหนดไว้ลึกมาก...แม้ว่าท่านจะล่วงลับดับขันธ์ไปแล้ว เราก็ต้องทำบุญอุทิศไปให้ ... ว. วชิรเมธี
ผู้เขียน
